Diary

ความรักมันต้องมีความเข้าใจเป็นพื้นฐาน

หรือต่อให้ไม่เข้าใจ ก็ต้องยอมรับกัน...

แต่เรื่องนี้น่ะ...มันรับยากเป็นบ้าเลยยยยย

ก็เขาน่ะ เป็นผู้ชายที่มี "น้องสาว" เป็นกองทัพเลยน่ะสิ (แน่นอนว่าน้องสาวในที่นี้ไม่ได้หมายถึงน้องสาวแท้ๆหรอกนะคะ)

ไม่ใช่ว่าเราไม่เคยนับใครเป็นพี่ชายหรอกนะ

แต่เพราะว่าเคยนับเนี่ยแหละ เราถึงได้รู้ว่า นังน้องสาวทั้งหลาย เธอไม่ได้มีจิตใจบริสุทธิ์ไปซะทุกคนหรอก! (จริงๆแล้วคือยังไม่ค่อยเห็นน้องสาวคนไหนบริสุทธิ์ใจกับพี่ชายเลย)

คือ...ก็รู้นะว่าเขาเป็นนักดนตรี มีแฟนคลับ...มันคงไม่แปลกถ้าจะมีแฟนคลับซักคนเรียกเขาว่าพี่ชาย

เราพึ่งรู้จักเขาเท่าไหร่เอง สาวๆพวกนั้นรู้จักกับเขามานานกว่าเราตั้งเยอะ

แต่ว่า...มันมีตั้งแต่...

"คิดถึงนะคะ พี่ชาย"

ไปจนถึง...

"นี่ๆๆๆ...เสื้อน้องอ่ะ ใส่บ้างป่าว มานน้อยใจแย่แระนะ รึว่ายังไม่ผอมเลยไม่ใสj.....อิอิ....ฝานดีจ้า"
(บอกรึยังว่าเกลียดคนใช้พาสาพันนี้น่ะนะ เหนแล้วมันงุงิ อิอิ)

"พี่ชายสุดที่รักขา.... รักษาสุขภาพด้วยนะรู้ป่าว เยียวยาแต่หัวใจไม่ได้ช่วยอะไรนะ ร่างกายก็ต้องแข็งแรงด้วยรู้ป่าว? น้องสาวเป็นห่วงมากมายจ้า คิดถึงพี่ชายสุดที่รักนะคะ"

"พี่ชายเล่นทั้งทีไม่ไปเชียร์ได้ไงละคะ อยากบอกว่ามันส์มากๆ เพื่อนติดใจเลย ทั้งเพลง ทั้งวง และบรรยากาศร้าน พี่เล่นขอบคุณทั้งใน hi5-myspace-sms โหย...ซึ้งเลยค่ะ มีเล่นอีกที่ไหนบอกน้องอีกนะรู้ป่าว Love you my brother <3 " (หลังจากคอนเสิร์ตเขาจบลง)

โอ๊ยยยยยย พี่ชายๆๆๆๆๆๆๆ ซึ้งก็ไปซึ้งอยู่ข้างนอกซี่ จะมาประกาศในไฮไฟว์เขาทำไมเล่า เราอุตส่าห์ไม่เม้มไฮไฟว์เพราะไม่อยากให้แฟนคลับเขาก่อสงครามย่อยๆกัน เหตุการณ์นี้เคยเกิดขึ้นมาแล้วด้วย ตอนช่วงนี้เราสองคนอกหักนั่นแหละค่ะ พอเม้มกันมากๆเข้า อยู่ดีๆ บรรดาแฟนคลับจากไหนก็ไม่รู้ แห่กันมาเม้มไฮไฟว์เขาใหญ่เลย บางคนก็เอารูปที่ถ่ายคู่กันมาลงด้วย (กรี๊ดดด อิจฉา) แน่นอนว่าเคยแอบงอแงเรื่องกองทัพน้องสาวเขามารอบแล้ว แต่ก็ได้คุยกันเรียบร้อย คนที่ถ่ายรูปด้วยพึ่งเคยเจอกันครั้งแรก... แต่ว่านะ! ใครมันจะทำใจได้ฟระ

เราก็ยังเรียนอยู่ ส่วนเขาก็เหมือนอยู่กันคนละโลก มันไม่เหมือนเวลาคนที่ชอบเป็นคนใกล้ๆตัว อยากเจอก็ได้เจอ อยากคุยก็ได้คุย นี่เขาต้องทำงาน...ช่วงนี้ยิ่งได้คุยเอ็มน้อยๆอยู่...เรื่องโทรศัพท์ยิ่งไม่ต้องพูดถึง ถ้าซ้อมหรือว่าอัดเสียงอยู่ละก็ไม่มีทางได้เปิดเสียงมือถือหรอก...

พยายามทำใจนะ แต่มันจิตตกเป็นบ้าเลยยยย

แต่ว่าจะทำงอแงใส่เขาไม่ได้เด็ดขาด เราไม่อยากไปเป็นหนึ่งในตัวปัญหาที่เขาต้องเจอ เราไม่อยากเป็นเหมือนผู้หญิงเอาแต่ใจแบบที่เพื่อนๆบ่นกันนี่

...แย่จัง...

แต่ว่าจะมามัวเศร้าอยู่แบบนี้ไม่ได้ ต่อให้ใครจะพูดว่าเป็นพวกหน้าชื่นอกตรมก็เหอะ

คิดถึงฮาจิ(เรื่องนานะ)ขึ้นมาเลย ตอนนี้เราแอบรู้สึกแบบเดียวกับฮาจิเปี๊ยบ ความรู้สึกของฮาจิคงเป็นแบบนี้สินะ...(นึกถึงตอนที่ทาคุมิไปนิวยอร์กเดือนนึง ฮาจิทนได้ยังไงกันนะ)

แต่ "เขา" ไม่ได้ผมยาว หล่อ รวย หรือว่าเท่แบบทาคุมิ

แล้ว "เรา" ก็ไม่ได้ อายุยี่สิบ หวานแหวว น่ารัก แบบฮาจิด้วย

ที่สำคัญ...

เรา "ไม่ได้เป็นอะไรกัน" ด้วยใช่ไหมละ

เพราะฉะนั้น...คงต้องทนต่อไปสินะ...

เฮ้อ...ไม่อยากผูกมัดเขาไว้ด้วยคำว่า"แฟน"หรอกนะ...

แต่...เจอกันคราวหน้า...ชักอยากจะพูดแล้วสิ...

โอ๊ยย แต่ก็ไม่อยากเป็นผู้หญิงที่เอาแต่ใจนี่นา T^T

ทำไงดีๆๆๆๆ

ขอให้เชื่อได้

posted on 02 Mar 2008 20:31 by arinya  in Diary

นี่...พี่คะ

หนูจะเชื่อพี่ได้ไหมนะ

ตลอดเวลาที่ผ่านมาหนูเชื่อความรู้สึกของตัวเอง

มันถูกต้องทุกครั้งจนน่ากลัว ไม่ใช่แค่เรื่องที่พี่ไม่ได้มีส่วนเกี่ยวข้องกับ "พี่สาว" คนนั้น

...ทั้งหมดเป็นเรื่องเข้าใจผิด

แม้แต่เรื่องของ "คนอื่น" ...แฟนคนเก่าที่คนทั้งโรงเรียนพูดเหมือนกันว่าเขา "อันตราย"

แต่พอหนูเลือกที่จะเชื่อเขา เลือกเขาและยืนอยู่ตรงข้ามกับคนทั้งโรงเรียน

หนูก็พบว่าเขาไม่ได้"อันตราย"จริงๆ

...ทั้งหมดเป็นเรื่องเข้าใจผิด

คนทั้งโรงเรียนยอมรับเขาในที่สุด...

แต่ก็ไม่แน่นะ...บางทีเขาอาจจะแค่รู้สึกผิดที่จะต้องทรยศตัวหนูที่เชื่อว่าเขาเป็นคนดีก็ได้...

ถ้าแบบนั้น...เขาก็เป็นคนดีจริงๆสินะ?

 

 

 

มันน่ากลัวรู้ไหม

 

 

 

 

แฟนของเพื่อนที่หนูรู้สึกว่า คบกันไม่รอดแหงๆ

ก็ไม่รอดจริงๆ

ความลับของเพื่อนที่หนูรู้โดยไม่ต้องรอให้เขาบอก

ผลของการตัดสินใจที่ใช้แต่สัญชาตญาณล้วนๆ

ชีวิตที่เดินมาด้วยความบังเอิญและการเชื่อใจตัวเอง

หนูกลัวว่าจะมั่นใจในความเชื่อของตัวเองมากเกินไป ถ้ามันผิดพลาดขึ้นมา...หนูคงไม่กล้าที่จะเชื่ออีก

แต่ที่หนูเชื่อว่าพี่งานยุ่ง เชื่อว่าพี่ส่งเพลงนั้นมาให้หนูฟังเป็นคนแรก

เชื่อใจพี่

ไม่ได้คิดผิดใช่ไหมคะ

ที่ต้องทนรู้สึกคิดถึง อยากจะเขียนข้อความฝากไว้ในไฮไฟว์ก็ทำไม่ได้เพราะกลัวจะมีเรื่องกับแฟนคลับของพี่ อยากโทรแต่ก็กลัวว่าพี่จะยุ่ง อยากทำตัวเป็นเจ้าข้าวเจ้าของ แต่ก็ไม่อยากทำให้พี่รู้สึกว่าหนูจุ้นจ้าน

มันไม่ได้เสียเวลาไปเปล่าๆใช่ไหม

ไม่ได้เข้าใจผิดอยู่ใช่ไหม

หนูเชื่อใจพี่แบบที่กำลังเชื่ออยู่ตอนนี้ได้ใช่ไหม

เชื่อใจ...แล้วก็อดทน...

ถ้าเป็นเรื่องของคนอื่น...หนูคงพูดออกมาว่า

"เพราะเธอรักเขาจริงๆ"

หนูรักพี่จริงๆสินะคะ...

ในที่สุดก็กลับมารักใครซักคนได้

ถึงจะกลัวๆอยู่บ้าง...แต่ก็ดีใจจริงๆ

ขออย่าให้มันผิดพลาดเลย...

ขอให้ความรักครั้งนี้เดินหน้าต่อไปอย่างถูกต้อง...และมีความสุข...

เท่าที่มันจะเป็นไปได้เถอะ

ขอให้เชื่อใจตัวเองได้...อย่างที่เคยเชื่อมาตลอดเหมือนทุกครั้งทีเถอะ

หึงและจิตตก...แง

posted on 06 Mar 2008 13:54 by arinya  in Diary

โอ๊ย มันอาจจะเป็นความผิดของเราเองที่สะเหร่อเปิดดูไฮไฟว์ของเขา

ใช่ไหม...ใช่ไหมคะเนี่ย???

ประเด็นคือวันนี้เขาจะไปเล่นคอนเสิร์ตต่างจังหวัด

ซึ่งแน่นอนว่าเราไม่มีทางไปได้

แถมช่วงนี้เขาก็ติดงาน อัดเพลง ถ่ายละคร

ก็เลยไม่ได้ออนเอ็ม แล้วก็ไม่ได้คุยกันเลย...

วันนั้นโทรมา ยังคุยไม่ถึงนาทีเลย...ก็เศร้าแหละ

และที่ร้ายคือ พอเขากลับมาวันอาทิตย์ปุ๊บ วันรุ่งขึ้นเราก็ต้องไปค่ายต่างจังหวัด

โอ๊ย เจ็บใจๆ

วันนี้เราก็ไม่ได้คิดอะไรมาก กดเปิดไฮไฟว์เขาดู...

แล้วก็เจอข้อความ...จาก...น้องสาวของเขา(อีกแล้ว)

คนที่เอารูปตัวเองกับรูปเขาแปะไว้นั่นแหละ

ก็มาโพสท์ไว้อารมณ์ว่าอยากไปดูวงของพี่ชายสุดที่รักนะคะ แต่มันไกลมากก เพื่อนก็ไม่ว่าง ถ้าบินคนเดียวจะเป็นยังไงนะ

ก็...เฮ้อ...อิจฉาจังคนที่ทำงานแล้วนี่ดีชะมัด รู้ว่าตั๋วไปเชียงใหม่มันก็ไม่ได้แพงมาก (เอ๊ะ หรือว่าแพง?) แต่บ้านเราจะปล่อยไปเหรอะ! ได้แต่ดูผ่านเว็บแค่นั้นแหละ โฮ...ทุกทีเลย ได้แต่ดูผ่านเว็บ ดีนะที่มีเน็ตไฮสปีด...ถ้ามันไม่ไฮขึ้นมา เราคงเศร้ากว่านี้อีก...

แล้ววันหนึ่งก็ผ่านไป

เราก็เข้าไปในไฮไฟว์ตัวเอง และก็อดไม่ได้ที่จะเข้าไฮไฟว์เขา...

อ๊ากก น้องสาวคนนั้นมาเม้มว่าได้ไปเชียงใหม่แล้ว!!!!

เอาเหอะ แฟนเพลงๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆ (กรุณาจินตนาการหน้าตาเราไปด้วยนะ) แค่แฟนเพลงละน่า ไม่รู้ว้อย แฟนเพลง ก็แฟนเพลงเหอะ!

หึงงงงงงงง หึงมาก หึงที่สุด หึงได้อีก

อย่าพูดนะว่าเราไม่มีสิทธิหึง

หึงเป็นสิทธิส่วนบุคคลโว้ย (สติแตกไปแล้ว)

แล้วขอโทษนะคะ มั่นใจร้อยเปอร์เซ็นต์เลยว่าแม่น้องสาวคนนั้นไม่บริสุทธิ์ใจสุดๆอ่ะ (ตอนโพสท์ครั้งแรกตกคำว่า ใจ ขอโทษนะคะ...คุณน้องสาวคนนั้น...แต่เราก็ยังหึงคุณอยู่ดีล่ะ) 

ในไฮไฟว์มันใส่สไลด์รูปได้ใช่ไหมคะ?

นั่นแหละ ทั้งสไลด์อ่ะ ทั้งสไลด์เลย (เน้นแบบสุดๆ ทั้งตัวเอียง ตัวหนา ขีดเส้นใต้)

เต็มไปด้วยรูปพี่ชายสุดที่รัก (งืม..ตั้งแต่ตอนไว้หนวดเล่นละครเลยแฮะ) กับรูปคนอื่นในวงเล็กๆน้อยๆ

แต่ไม่มีรูปคนอื่นเลยค่ะ ไม่มีแม้แต่รูปเดียว

จะหาว่าเราหึงหน้ามืดตามัวก็ได้นะ

แต่มันก็หึงอ่ะ

ฮือ...ถ้าเจอกันในงานคอนเสิร์ต ก็ต้องขอถ่ายรูปกันอีก แล้วก็ต้องเอามาโพสท์เอามาขึ้นสไลด์อีก...

เศร้าอ๊าาาา

เฮ้อ...แถมเขาก็ไม่ได้มาเม้มไฮไฟว์เรานานแล้วด้วยนะ...

แต่เขาก็เม้มของน้องสาวคนนั้นนะ...เชอะๆ

ถึงจะเคยพูดว่า "ท่าทางเขาจะเป็นคนในเน็ตน่ะ" กับ "แต่พี่ไม่อะไรกับแฟนเพลงหรอก" ก็เถอะ...

อะไรๆมันก็เปลี่ยนกันได้ใช่ไหม?

...เอาเถอะ...ถ้าหลังจากนี้อะไรๆมันดีขึ้น ก็ถือว่านี่คืออุปสรรคพิสูจน์

แต่ถ้ามันแย่ลง...

...ก็คงได้เวลาปิดบล็อกนี้ซะละมั้ง?

 

 

 

 

 

 

แต่ไม่อยากให้มันเป็นแบบนี้เลย...ฮือ...

(กลับจากค่ายคงจะดีขึ้นละมั้ง? ขอให้อะไรๆมันดีขึ้นเถอะ เพี้ยงๆๆๆๆ)