เรื่องของ "เรา" กับ "เขา"

ช่วงนี้มีความสุขกับชีวิตขึ้น...พอสมควรเลย

มีอะไรให้ทำ ไม่ต้องฟุ้งซ่านอยู่คนเดียว  มี"ภารกิจ"ใหญ่ที่ต้องฝ่าฝันด้วย (จะได้ไม่นั่งจิตตกไปวันๆ)

แม้แต่เรื่องของเขาก็ได้คุยกันมากขึ้น เฮะๆ...(ดีขึ้นตั้งแต่ก่อนกลับจากค่ายละ)

แต่ว่าบางทีก็รู้สึกสับสนในตัวเองเหมือนกันนะ

เป็นห่วงเขา อยากคุย อยากเจอ อยากไปดูหนังด้วยกัน (นัดหลายทีละ...ได้ข่าว)

ไม่ได้เจอกันมาเดือนนึงแล้วล่ะ ตอนนี้ทำตัวเป็นนางในโทรศัพท์อย่างแรง ก็ได้คุยกันบ้าง ไม่ได้คุยบ้าง เวลาเขาติดงาน 

แอบคิดนะว่าเหมือนอยู่กันคนละโลกเลย...

ก็พยายามคิดถึงตอนที่ชอบเขาใหม่ๆ แค่ให้เขามีความสุขเราก็พอใจ 

อยากรู้ความรู้สึกของเขาเหมือนกัน แต่ก็ไม่กล้าถาม 

บางทีก็โดนบ่นว่า...ทำไมไม่ทำอะไรให้มันชัดเจนไปเลย?

ก็ได้แต่ยิ้มแหะๆ 

แล้วตอนนี้เราเป็นอะไรกันหว่า 

เพื่อนสนิทเหรอ? ก็รู้ว่ามันไม่ใช่อย่างนั้น เพื่อนมันก็ต้องรุ่นเดียวกัน หรืออายุใกล้ๆกันสิ

พี่ชาย? ไม่มีทาง!

ถ้าถามว่าเขาเป็นอะไรสำหรับเรา...ก็เป็นคนที่เราชอบ เป็นฮีโร่ด้วย

แต่ถ้าถามว่าเราเป็นอะไรกัน หรือว่าเราเป็นอะไรสำหรับเขา...

...ไม่รู้สิ...ไม่กล้าถามด้วย  ต่อให้คำตอบอาจจะเป็นแง่บวกมากกว่าแง่ลบก็เถอะ

ดูเหมือนว่าอาการกลัวผู้ชายและกลัวความรักยังไม่หายไป 

แล้วที่ชอบเขา หึงเขา หวงและห่วงเขา มันคืออะไรกันนะ

ในเมื่อ...ยังกลัวอยู่เลยว่าถ้าเขารู้สึกกลับกัน

เราคงทำอะไรไม่ถูกไปเลย จะว่าไม่ชอบ มันก็ไม่รู้สิ...

เฮ้อ...เรื่องหัวใจนี่มันเข้าใจยากจริงๆเลยแฮะ...

ไปนอนแล้วดีกว่า...อวยพรให้เขานอนหลับโดยไม่ฝันละกัน...ช่วงนี้ไม่ค่อยได้พักผ่อนเลย เป็นห่วงสุขภาพนะเนี่ย เชอะๆ

(ทำไมต้องเชอะๆ?)