เรื่องของ "เรา" กับ "เขา"

หลังจากที่จิตดิ่งลงเหวไปวันสองวัน

เราก็เกิดพุทธปัญญาขึ้นมาระหว่างที่คุยโทรศัพท์กับเพื่อนค่ะ

เรื่องที่เราเล่าไป ยิ่งเล่ายิ่งรู้สึกว่าตัวเองแย่

ขี้หึง ขี้ระแวง กลายเป็นผู้หญิงแบบที่เราไม่ชอบและไม่อยากเป็น

"เรา"ที่เคยมีแต่ ความรัก ให้เขาไป หายไปไหนซะแล้วล่ะ?

เรากำลังหวังอะไร?

เรากำลังต้องการอะไร

นึกถึงตัวเองตอนที่แต่งตัวปอนๆ วิ่งหยิบของให้นักแสดง

เราที่หัวเราะงอหายได้โดยไม่ต้องอายใคร

เราที่นั่งเขียนการ์ดให้เขาบนรถไฟใต้ดินตอนเช้าก่อนไปโรงละคร

เราที่หวังเพียงแค่จะเป็นกำลังให้เขา

แค่เขารู้สึกดีขึ้น เราก็พอใจ

เราเรียกร้องขนาดนี้ตั้งแต่เมื่อไหร่?

ความรักที่เคยทำให้เรามองโลกได้สดใส

มันทำให้เรากลายเป็นคนจิตตกขนาดนี้ได้ยังไง

เราเลี้ยวไปผิดทางซะแล้ว ดีนะที่รู้สึกตัวขึ้นมาซะก่อน

ถอยกลับไปหนึ่งก้าว

กลับมารักตัวเอง

และรักตัวเองที่รักเขา

พอคิดได้ ความกังวลทั้งหลายก็หายไปหมด

คนเราจะอยู่ในที่ที่สบายและมีความสุข

การที่เขาไม่ได้รู้สึกไม่มีที่ไปขนาดมาต้องนั่งเล่นไฮไฟว์ มันก็ดีแล้วนี่?

ตลอดเวลา แค่บางเวลา กับ ในเวลาที่ว่าง

มีตัวเลือกมากมายที่จะใส่เข้าไปใน "เวลา" สามตัวเลือกนี้

ทั้ง คิดถึง โทรหา คุยกัน ร้องเพลง เล่นดนตรี วาดรูป เล่นอินเตอร์เน็ต และอื่นๆอีกตั้งเยอะแยะ

ตอนแรกก็แอบเศร้าว่า "การโทรหาเรา" มันไม่ได้อยู่ในสามช่องนี้เลยเหรอ

แต่ตอนนี้คิดได้แล้วล่ะ

ให้"การโทรหาเรา" มันอยู่ในช่อง "เมื่ออ่อนแอ" "เมื่อต้องการ"

และ...

"เมื่อคิดถึง"  

แบบนั้นดีกว่าเยอะเลย

คิดถึงเมื่อไหร่ก็โทรมา มีเรื่องไม่สบายใจก็โทรมาได้

แล้วจะ"เคลียร์"เวลาให้

แหม...ก็ตอนนี้เวลาของเรา เราก็ต้องใช้มันอย่างคุ้มค่าเหมือนกันนี่นา?

ไปเขียนเรื่องส่งประกวดต่อ รอถ่ายทอดคอนเสิร์ตดีกว่า ^ ^

รู้สึกดีมากขึ้นแล้วล่ะ ฮิๆ