เรื่องของ "เรา" กับ "เขา"

ความรักมันต้องมีความเข้าใจเป็นพื้นฐาน

หรือต่อให้ไม่เข้าใจ ก็ต้องยอมรับกัน...

แต่เรื่องนี้น่ะ...มันรับยากเป็นบ้าเลยยยยย

ก็เขาน่ะ เป็นผู้ชายที่มี "น้องสาว" เป็นกองทัพเลยน่ะสิ (แน่นอนว่าน้องสาวในที่นี้ไม่ได้หมายถึงน้องสาวแท้ๆหรอกนะคะ)

ไม่ใช่ว่าเราไม่เคยนับใครเป็นพี่ชายหรอกนะ

แต่เพราะว่าเคยนับเนี่ยแหละ เราถึงได้รู้ว่า นังน้องสาวทั้งหลาย เธอไม่ได้มีจิตใจบริสุทธิ์ไปซะทุกคนหรอก! (จริงๆแล้วคือยังไม่ค่อยเห็นน้องสาวคนไหนบริสุทธิ์ใจกับพี่ชายเลย)

คือ...ก็รู้นะว่าเขาเป็นนักดนตรี มีแฟนคลับ...มันคงไม่แปลกถ้าจะมีแฟนคลับซักคนเรียกเขาว่าพี่ชาย

เราพึ่งรู้จักเขาเท่าไหร่เอง สาวๆพวกนั้นรู้จักกับเขามานานกว่าเราตั้งเยอะ

แต่ว่า...มันมีตั้งแต่...

"คิดถึงนะคะ พี่ชาย"

ไปจนถึง...

"พี่ชายสุดที่รักขา.... รักษาสุขภาพด้วยนะรู้ป่าว เยียวยาแต่หัวใจไม่ได้ช่วยอะไรนะ ร่างกายก็ต้องแข็งแรงด้วยรู้ป่าว? น้องสาวเป็นห่วงมากมายจ้า คิดถึงพี่ชายสุดที่รักนะคะ"

"พี่ชายเล่นทั้งทีไม่ไปเชียร์ได้ไงละคะ อยากบอกว่ามันส์มากๆ เพื่อนติดใจเลย ทั้งเพลง ทั้งวง และบรรยากาศร้าน พี่เล่นขอบคุณทั้งใน hi5-myspace-sms โหย...ซึ้งเลยค่ะ มีเล่นอีกที่ไหนบอกน้องอีกนะรู้ป่าว Love you my brother <3 " (หลังจากคอนเสิร์ตเขาจบลง)

โอ๊ยยยยยย พี่ชายๆๆๆๆๆๆๆ ซึ้งก็ไปซึ้งอยู่ข้างนอกซี่ จะมาประกาศในไฮไฟว์เขาทำไมเล่า เราอุตส่าห์ไม่เม้มไฮไฟว์เพราะไม่อยากให้แฟนคลับเขาก่อสงครามย่อยๆกัน เหตุการณ์นี้เคยเกิดขึ้นมาแล้วด้วย ตอนช่วงนี้เราสองคนอกหักนั่นแหละค่ะ พอเม้มกันมากๆเข้า อยู่ดีๆ บรรดาแฟนคลับจากไหนก็ไม่รู้ แห่กันมาเม้มไฮไฟว์เขาใหญ่เลย บางคนก็เอารูปที่ถ่ายคู่กันมาลงด้วย (กรี๊ดดด อิจฉา) แน่นอนว่าเคยแอบงอแงเรื่องกองทัพน้องสาวเขามารอบแล้ว แต่ก็ได้คุยกันเรียบร้อย คนที่ถ่ายรูปด้วยพึ่งเคยเจอกันครั้งแรก... แต่ว่านะ! ใครมันจะทำใจได้ฟระ

เราก็ยังเรียนอยู่ ส่วนเขาก็เหมือนอยู่กันคนละโลก มันไม่เหมือนเวลาคนที่ชอบเป็นคนใกล้ๆตัว อยากเจอก็ได้เจอ อยากคุยก็ได้คุย นี่เขาต้องทำงาน...ช่วงนี้ยิ่งได้คุยเอ็มน้อยๆอยู่...เรื่องโทรศัพท์ยิ่งไม่ต้องพูดถึง ถ้าซ้อมหรือว่าอัดเสียงอยู่ละก็ไม่มีทางได้เปิดเสียงมือถือหรอก...

พยายามทำใจนะ แต่มันจิตตกเป็นบ้าเลยยยย

แต่ว่าจะทำงอแงใส่เขาไม่ได้เด็ดขาด เราไม่อยากไปเป็นหนึ่งในตัวปัญหาที่เขาต้องเจอ เราไม่อยากเป็นเหมือนผู้หญิงเอาแต่ใจแบบที่เพื่อนๆบ่นกันนี่

...แย่จัง...

แต่ว่าจะมามัวเศร้าอยู่แบบนี้ไม่ได้ ต่อให้ใครจะพูดว่าเป็นพวกหน้าชื่นอกตรมก็เหอะ

คิดถึงฮาจิ(เรื่องนานะ)ขึ้นมาเลย ตอนนี้เราแอบรู้สึกแบบเดียวกับฮาจิเปี๊ยบ ความรู้สึกของฮาจิคงเป็นแบบนี้สินะ...(นึกถึงตอนที่ทาคุมิไปนิวยอร์กเดือนนึง ฮาจิทนได้ยังไงกันนะ)

แต่ "เขา" ไม่ได้ผมยาว หล่อ รวย หรือว่าเท่แบบทาคุมิ

แล้ว "เรา" ก็ไม่ได้ อายุยี่สิบ หวานแหวว น่ารัก แบบฮาจิด้วย

ที่สำคัญ...

เรา "ไม่ได้เป็นอะไรกัน" ด้วยใช่ไหมละ

เพราะฉะนั้น...คงต้องทนต่อไปสินะ...

เฮ้อ...ไม่อยากผูกมัดเขาไว้ด้วยคำว่า"แฟน"หรอกนะ...

แต่...เจอกันคราวหน้า...ชักอยากจะพูดแล้วสิ...

โอ๊ยย แต่ก็ไม่อยากเป็นผู้หญิงที่เอาแต่ใจนี่นา T^T

ทำไงดีๆๆๆๆ