เรื่องของ "เรา" กับ "เขา"

วันนั้นเป็นคืนวันอาทิตย์ วันที่เท่าไหร่จำไม่ได้แล้วล่ะ ไม่ได้เปิดสมุดดูซะด้วย

สำหรับความรัก อยากบอกว่ามันเหมือนจะไม่สำคัญเท่าไหร่

แต่สำหรับตัวของ "เรา" มันสำคัญมากๆ

มันทำให้เราได้รู้ว่า ความรัก และ การรักใครซักคนไม่ใช่เรื่องผิดหรือเรื่องน่ากลัว

มันไม่ใช่อาการป่วยแบบที่เราคิดเสมอๆด้วย

เขาเป็นคนบอกเราเอง

บอกด้วยตัวเองหลังจากเราสารภาพรักไป คิดนานมากว่าจะกดส่งประโยคนั้นไปดีไหม (แต่แอบรู้สึกไม่ดีเลย ทำไมต้องผ่านเอ็มด้วยนะ อยากให้มันโรแมนติกหน่อยนี่นา... >.<)

"หนูชอบพี่ แค่นั้นแหละ จบ ออฟไลน์ ดึงสายโทรศัพท์ออก"

"เฮ้ย เดี๋ยววว"

นี่เหรอความเป็นผู้ใหญ่ แปลกดีจริงๆ ดีจริงๆด้วยนั่นแหละ

เขาไม่ได้ปฏิเสธ หรือว่า รังเกียจเลย

แต่เราก็เข้าใจ เขาพึ่งเลิกกับแฟน

เราเองก็พึ่งอกหัก

ทบทวนความรู้สึกให้ดีๆซะก่อน

ไม่ใช่วันหนึ่งตื่นขึ้นมา แล้วรู้สึกว่ามีอะไรที่มันไม่ใช่

วันที่เราบอกรัก ไม่ได้เป็นแค่วันที่เราบอกรักเพียงอย่างเดียว

แต่ยังเป็นวันที่เราได้เรียนรู้เขามากขึ้น

แล้วก็เป็นวันที่ได้รู้บทเรียนดีๆอีกอย่าง

"อย่ากลัวอนาคตที่ยังไม่มาถึง"

อืม...ผู้ชายคนนี้ นอกจากจะเป็นคนที่เราชอบแล้ว ยังเป็นคนที่เรานับถือด้วย

โตขึ้นอยากเป็นอย่าง "เขา" จังเลย

โอ๊ย สับสนระหว่างฮีโร่กับคนที่ชอบซะแล้ว >.<