เรื่องของ "เรา" กับ "เขา"

หลังจากที่ "เรา" ถึงกับใจเต้นกับกิริยา "หัวเราะดอกไม้บาน" ของ "เขา" แล้ว

เราก็รู้สึกตัวว่าแอบมองเขาบ่อยๆ แม้ว่าในขณะเดียวกัน เราจะมีรุ่นพี่ที่เข้ามาเล่นด้วย

แปลกชะมัด ในชีวิตสิบเก้าปีของเรา เวลาที่เราจะชอบใครจะต้องมีคนสองคนเสมอ ตอนที่เรามีแฟนคนแรกด้วย เหตุการณ์ทุกอย่างเหมือนกันจนน่าหัวเราะเลยล่ะ (ยกยอดไว้ทีหลัง) คนหนึ่งจะเป็นคนที่ทำให้รู้สึกตื่นเต้น ส่วนอีกคนจะเป็นคนที่อยู่ด้วยแล้วสบายใจ

แต่ว่า...สิ่งที่ทำให้เรา"ตัดใจ"จากเขาได้ทันทีก็คือวันที่เราเห็นผู้หญิงคนหนึ่งในห้องพักของนักแสดง เธอเป็นคนสวย สูง หุ่นดี แต่งตัวดี เรียกว่าเป็นผู้หญิงแบบที่ผู้หญิงหลายๆคนอยากเป็น

และผู้หญิงคนนั้นก็เป็นแฟนเขา...

เราหันไปชอบรุ่นพี่อีกคนด้วยความรู้สึกเสียดายนิดๆ แต่ก็นะ...ใจหนึ่งก็รู้สึกโล่ง เพราะว่า...เราจะได้ไม่ต้องรู้สึกแย่กับตัวเองที่ไปรู้สึกดีกับคนสองคนพร้อมๆกัน...

แต่ว่า "ความบังเอิญ" ประหลาดๆมันก็เริ่มขึ้นตรงนี้นี่แหละ

หลังจากที่เราว่าเราตัดใจและหันไปชอบรุ่นพี่อีกคนได้แล้ว อยู่ๆก็รู้สึกคิดถึงเพื่อนเก่าๆที่แยกย้ายกันไปอยู่หลายๆคณะหลายๆมหา‘ลัยกันมากๆ

เราโทรไล่ไปทีละคน เพื่อจะบอกว่า "เอ้อ คิดถึงนะแก"

แล้วพอถึงเพื่อนคนหนึ่ง มันก็ชวนเราคุยแล้วคุยไปคุยมา ชื่อของรุ่นพี่คนนั้นก็หลุดออกจากปากมัน เราเลยลองถามไปเล่นๆว่า นี่เขามีแฟนยังวะ?

คำตอบที่ได้ทำเราสะอึก...

"มี มีแล้ว เขารักแฟนเวอร์ๆเลยเหอะแกเอ๊ย แฟนเขาน่ารักจะตาย เป็นคู่รักอมตะเลยนะแก เนี่ยนะวันนั้นเรา....บลาๆๆๆๆ"

เพื่อน...เราพล่ามยาวเหยียด จนเราต้องโกหกมันว่าเดินมาถึงคณะแล้ว ทั้งๆที่ยังไม่ถึง...ฟังต่อไปไม่ไหวแล้ว

รักแฟนเวอร์ๆเหรอ คู่รักอมตะเหรอ แล้วที่เล่นกับเราก็คือเล่นๆใช่ไหม แปลกที่ร้องไห้ออกมา ทั้งที่เราไม่ใช่คนที่จะร้องไห้ให้กับผู้ชายคนไหนที่ทำเราเจ็บที่ใจ

แต่วันนั้นเรากอดเพื่อนร้องไห้

"ไหนว่าอกหักมันไม่ตายไงวะ ฉันเจ็บจะตายอยู่แล้วนะแก"

เพื่อนปลอบเราแล้วให้เราไปหาอะไรทำ...

แล้วเราก็บ้าเล่นไฮไฟว์ไปเลย....

มันเหมือนกับว่าเราต้องการความสนใจจากคนอื่นมากขึ้น แล้วอีกอย่างมันเป็นการพักละครครั้งแรกหลังจากทุ่มกับมันมาอาทิตย์กว่าๆ ก็เลยเหงาๆ

แล้วเราก็เห็น Status ที่ไฮไฟว์ของเขาที่พึ่งเปลี่ยนเหมือนกัน เขียนคล้ายๆกับว่ากลับมาเป็นโสดหรืออะไรทำนองนั้น

อ๋อ เหรอ ก็คิดแค่นั้นแหละ มันไม่ใช่อารมณ์ที่จะมาดี๊ด๊าอะไรนี่...

แต่ที่สะกิดใจคือเพลงของเขา ที่เขาแต่ง ร้อง แล้วก็เล่นดนตรีเอง มันเป็นเพลงอกหักนั่นแหละ ฟังแล้วก็รู้สึกอินมากกก เราก็เลยบอกเขาไปว่าชอบเพลงนี้นะ

แล้วเราก็เริ่มคุยกัน ผ่านทางไฮไฟว์

จนวันที่กลับไปที่โรงละครอีกด้วยความรู้สึกกังวลนิดหน่อย เพราะเรารู้สึกว่าสนิทกับ"เขา"ที่คุยโต้ตอบกันทางไฮไฟว์แล้ว แต่ไม่รู้ว่าจะคุยกับเขาตัวเป็นๆยังไงดี... 

เริ่มด้วยเราทักทายเขาแล้วก็บอกว่าเพลงนั้นน่ะ โดนมากๆเลย

เขาก็ยังบอกว่าเหมือนตอนนั้นแต่งให้ตัวเองในอนาคตเลย

"พี่ก็อกหักเหมือนกันเหรอคะ"

"อือ เช้าวันจันทร์ เช้ามืดเลย"

"เอ๊ะ...หนูก็เช้าวันจันทร์เหมือนกันค่ะ"

เป็นความเหมือนที่กระอักกระอ่วนยังไงไม่รู้ แต่มันกลับทำให้เราหันมามองเขาอีกครั้ง

ไม่ใช่ว่ามองแบบนั้นนะ เราแค่อยากรู้ว่าคนที่กำลังเจ็บเขาเป็นแบบไหน ก็มันเป็นครั้งแรกที่รู้สึกแบบนี้ร่วมกับคนอื่น

เขายิ้ม หัวเราะ แล้วก็เป็นเหมือนปกติ...

ผู้ใหญ่เป็นแบบนั้นเหรอเนี่ย... ตอนแรกเราคิดแบบนั้น แต่ว่าหัวใจตัวเองก็รู้สึกว่ามันไม่ใช่หรอก ใครจะหายได้ถ้าข้างในยังเป็นแผล

ถ้าเขาไม่หายแล้วจริงๆ เขาต้องกำลังเจ็บอยู่ข้างในมากๆแหงๆเลย

แต่เขาก็ยังยิ้มได้ แถมยังให้กำลังใจเราได้

เราได้อีเมลล์ของเขามาในวันที่ความรู้สึกดิ่งลงมากที่สุด

เล่าเรื่องของเราให้เขาฟังไป แล้วเขาก็เล่าเรื่องของเขาเหมือนกัน ฟังไปเล่าไปก็ร้องไห้ไป แต่พอเวลาผ่านไปมันก็กลายเป็นรอยยิ้มและเสียงหัวเราะคิกคัก

เขาเองก็บอกว่ายิ้มเป็นระยะๆเหมือนกัน ดีนะที่เล่นอยู่คนเดียวไม่คงโดนมองว่าเป็นบ้า

เรารู้สึกอบอุ่นขึ้นมา ทั้งที่เมื่อกี้ยังร้องไห้ รู้สึกดีใจที่เราเองก็เป็นกำลังเล็กๆให้กับใครซักคนได้

แล้วตอนนั้นแหละที่เราฉุกคิดขึ้นมา...

แย่แล้ว...

เราชอบเขาเข้าอีกครั้งซะแล้ว