เรื่องของ "เรา" กับ "เขา"

การพบกันครั้งแรกของเรา

เราเป็นเด็กฝึกงาน ส่วนเขาเป็นนักแสดง ไม่มีส่วนเกี่ยวข้องกันแม้แต่น้อย...

เพียงแต่...ไอ้นิสัยเหล่หนุ่มของเรานั่นแหละที่เริ่มก่อน

เขาเท่จังเลยแฮะ...เป็นอาหารตาที่ดี ฮี่ๆ

แต่ว่าเขาไม่ได้มาที่โรงเร็วๆเหมือนกับนักแสดงคนอื่น เราเลยไม่ค่อยได้นั่ง "เหล่" นานนัก

ในบรรดานักแสดง เขาอยู่ในกลุ่มที่เข้าถึงยากเลยล่ะ ถ้าไม่ได้การเล่นไพ่ช่วยเอาไว้ ก็คงไม่ได้เข้าไปรู้จักกันแน่ๆ (นักแสดงบ้าเล่นไพ่กันหลายคน)

เขาก็ไม่ได้เ็ป็นอะไรมากกว่า ขาไพ่และอาหารตา

แต่ว่าวันนึง ตอนที่กำลังจะซ้อมในฉากที่เราต้อง่ทำหน้าที่คอยยันอุปกรณ์การแสดงในฉากที่จะมีการทะเลาะกัน (แล้วก็ฟาดไอ้อุปกรณ์นั่นโครมๆ) เรากับเพื่อนก็มายืนเตรียมพร้อมไว้ เขาที่เดินเข้ามาทีหลังเลยได้เห็น "เบื้องหลัง" ของฉากทะเลาะที่ไม่เคยเห็นมาก่อน (เพราะแสดงในฉากนั้นด้วย)

แล้วเขาก็หัวเราะออกมา

เราเรียกอาการนั้นว่า "หัวเราะดอกไม้บาน" ถ้าเป็นหนังสือการ์ตูน มันต้องมีดอกไม้บานแน่ๆล่ะ

ใครจะคิดว่าผู้ชายท่าทางเงียบๆ ดุๆ เถื่อนๆ แบบนั้นจะหัวเราะได้จริงใจขนาดนั้น

นั่นเป็นภาพความประทับใจแรกที่เราได้จาก "เขา"

นั่นแหละ